علمونی فی الصغر شعر عبدالله باجابر

علمونی فی الصغر

شعر عبدالله باجابر

علمونى فى الصغر

ان ارسم الاشياء

ان ادور بقلمى

وجه القمر

وكيف احاكى 

فى ورقى... سيدتى

مزهرية ...

من شتى الزهر

و كيف الون ... بريشتى

النجوم فى سمائها

واوراق الشجر

وان اشكل نحت باصبعى

تمثالا من حجر

علمونى ... ان الله حق

وان محمد رسول

وان الاسلام دينى

اعظم اديان البشر

علمونى كل الاشياء

كيف احسب ...

و كيف واجمع واطرح

الاف الارقام

وكيف من حروف لغتى 

سيدتى ...

انظم اليك ... الشعر

علمونى فى صغرى

كل الاشياء 

الا سيدتى ... 

لم يعلمونى

ان المرأة ....عار

وان شعرها....عار

وان شفتيها.... ونهديها عار 

وان ذكرهم سيدتى رذيلة 

سرأ او جهر ...

علمونى كل شئ صغيرتى

الا ... رمزية فى لغتى

لاصف بها حسن امرأة

فاق خيال انسان

اعياه جمالها ... و احتضر

علمونى لولاك

لما كنت انا

ولم يكن لهذا الكون 

سيدتى من اثر

علمونى ان 

فى قلبك شعاع ... للحب 

من الله ... 

يغمرنى ... فى الضيق والكدر

وان فى يديك ...

تتجلى خطوط

من تسابيح وذكر

علمونی ...ان اهرب ... 

ان قسى الزمان اليك 

لاتوسد فيك ...

سيدتی ...الحجر

‫#‏عبدالله_باجابر‬

أعجبني